പിഷാരികാവിന്റെ കഥ
പണ്ടുപണ്ട്, രത്നവ്യാപാരികളായ ധനികരായ ഏതാനും വൈശ്യ കുടുംബങ്ങൾ തെക്കൻ കൊല്ലത്ത് താമസമാക്കിയിരുന്നു. അവരിൽ ഒരു ഭക്തൻ ശ്രീ പോർക്കലിയുടെ സന്നിധിയിലെത്തി ദേവിയെ കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു. പ്രസന്നയായ ദേവി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലയ്ക്കൽ കിടക്കുന്ന നാന്ദകം എന്ന വാൾ സ്വദേശത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകാൻ അരുളിച്ചെയ്തു: ആ ആയുധത്തിലൂടെ തന്നെ ആരാധിച്ചാൽ പ്രാർത്ഥനകൾ സഫലമാക്കുമെന്നും, എവിടെ വെച്ച് തന്നെ സ്മരിച്ചാലും താൻ അവിടെ സന്നിഹിതയാകുമെന്നും.
ഉണർന്നപ്പോൾ ഒരു ദിവ്യപ്രഭ മാഞ്ഞുപോകുന്നതും നാന്ദകം അരികിലിരിക്കുന്നതും അദ്ദേഹം കണ്ടു. കൊല്ലത്തു തിരിച്ചെത്തിയ അദ്ദേഹം ദേവിക്കായി ഒരു ക്ഷേത്രം പണിത്, ദേവിയുടെ പീഠത്തിൽ നാന്ദകം വെച്ച് ആരാധിച്ചു. അദ്ദേഹം പാമ്പുവിഷം ശമിപ്പിക്കുന്ന 'വിഷഹാരി' കൂടിയായിരുന്നതിനാൽ ക്ഷേത്രം വിഷഹാരികാവ് എന്നറിയപ്പെട്ടു; കാലക്രമേണ അത് പിഷാരികാവ് ആയി.
ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ വ്യാപാരികൾ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചു; സ്വന്തമായി കപ്പലുകളുണ്ടായി, കടൽ കടന്ന് വ്യാപാരം നടത്തി. നികുതിയെച്ചൊല്ലി തെക്കൻ കൊല്ലത്തെ രാജാവുമായുണ്ടായ തർക്കത്തെത്തുടർന്ന് അവരോട് നാടുവിടാൻ കല്പനയുണ്ടായി. നാന്ദകം ആരാധിച്ചിരുന്ന കുടുംബം ഉൾപ്പെടെ എട്ടു കുടുംബങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സമ്പത്തെല്ലാമായി വടക്കോട്ട് കപ്പലേറി — ദേവി തങ്ങളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാനായി ദേവിയെ നാന്ദകത്തിൽ ആവാഹിച്ചുകൊണ്ട്.
യാത്രാമധ്യേ ഒരു തീരത്ത് അവർ അപൂർവവും ശാന്തവുമായ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു: പശുക്കളും പുലികളും ഒരുമിച്ച് വെള്ളം കുടിക്കുന്നു. അതൊരു ശാന്തിയുടെ നാടിന്റെ ലക്ഷണമായി കണ്ട് അവർ അവിടെ ഇറങ്ങി. കുറുമ്പ്രനാട് രാജാവിന്റെ പ്രതിനിധിയായ കോമത്ത് വാഴുന്നവരിൽ നിന്ന് ഭൂമി വാങ്ങി ക്ഷേത്രവും തങ്ങളുടെ വീടുകളും പണിതു. പഴയ നാടിന്റെ ഓർമ്മ നിലനിർത്താൻ അവർ അതിന് കൊല്ലം പിഷാരികാവ് എന്നു പേരിട്ടു.
പ്രശസ്ത തന്ത്രിയായ കാട്ടുമാടം നമ്പൂതിരിയാണ് പ്രതിഷ്ഠ നിർവഹിച്ചത്; തെക്കുനിന്നു കൊണ്ടുവന്ന നാന്ദകം ഇന്നും ശ്രീകോവിലിനകത്ത് ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യകാല പൂജാരിമാർ വൈശ്യർ തന്നെയായിരുന്നു.
എട്ട് സ്ഥാപക കുടുംബങ്ങൾ (ഊരാളന്മാർ)
- കീഴയിൽ
- വാഴയിൽ
- ഇളയിടത്ത്
- ഈച്ചരാട്ടിൽ
- പുനത്തിൽ
- നാണോത്ത്
- മുണ്ടക്കൽ
- എരോത്ത്

