பிஷாரிகாவின் கதை
முன்னொரு காலத்தில், செல்வச் செழிப்புமிக்க வைசிய இரத்தின வணிகர்களின் சில குடும்பங்கள் தெக்கன் கொல்லத்தில் — தெற்கிலுள்ள கொல்லத்தில் — வசித்து வந்தனர். அவர்களில் ஒரு பக்தர் ஸ்ரீ போர்க்கலியிடம் சென்று தேவியை நோக்கிக் கடுந்தவம் புரிந்தார். மனம் மகிழ்ந்த தேவி அவர் முன் தோன்றி, அவர் தலைமாட்டில் கிடந்த நாந்தகம் என்ற வாளைத் தன் சொந்த ஊருக்கு எடுத்துச் செல்லுமாறு கூறினாள்: அந்த ஆயுதத்தின் வழியாகத் தன்னை வழிபட்டால் அவருடைய பிரார்த்தனைகளை நிறைவேற்றுவதாகவும், அவர் எங்கு தன்னை நினைத்தாலும் அங்கே தான் இருப்பதாகவும் அருளினாள்.
அவர் கண்விழித்தபோது ஒரு தெய்வீக ஒளி மறைவதையும், தன் அருகே நாந்தகம் இருப்பதையும் கண்டார். கொல்லத்துக்குத் திரும்பிய அவர், தேவிக்கு ஒரு சன்னதி அமைத்து, அவளுடைய பீடத்தில் நாந்தகத்தை வைத்து வழிபட்டார். பாம்பு விஷத்தை நீக்கும் ‘விஷஹாரி’யாகவும் அவர் விளங்கியதால், அந்தச் சன்னதி விஷஹாரிக்காவு என்று அழைக்கப்பட்டது; காலப்போக்கில் அதுவே பிஷாரிகாவு ஆனது.
தேவியின் அருளால் அந்த வணிகர்கள் செழித்து, கப்பல்கள் வைத்துக் கடல்கடந்து வணிகம் செய்தனர். தெக்கன் கொல்லம் அரசருடன் வரி தொடர்பாக ஏற்பட்ட ஒரு பிணக்கால், அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேறுமாறு ஆணையிடப்பட்டனர். நாந்தகத்தை வழிபட்ட குடும்பம் உட்பட எட்டுக் குடும்பங்கள் தங்கள் செல்வம் அனைத்துடனும் வடக்கு நோக்கிக் கப்பலில் பயணித்தன — தேவியும் தங்களுடன் பயணிக்கும்படி அவளை நாந்தகத்தில் ஆவாஹனம் செய்தனர்.
வழியில் ஒரு கடற்கரையில் வியப்பூட்டும், அமைதியான ஒரு காட்சியைக் கண்டனர்: பசுக்களும் புலிகளும் சேர்ந்து நீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தன. அதை அமைதி நிலவும் பூமியின் அடையாளமாகக் கருதி அங்கே கரையிறங்கினர்; குறும்பிரநாடு ராஜாவின் பிரதிநிதியான கோமத்து வாழுன்னவரிடமிருந்து நிலத்தை வாங்கி, கோவிலையும் தங்கள் இல்லங்களையும் கட்டினர். தங்கள் பழைய ஊரின் நினைவைப் போற்றும் வகையில், அதற்குக் கொல்லம் பிஷாரிகாவு என்று பெயரிட்டனர்.
புகழ்பெற்ற தந்திரி காட்டுமடம் நம்பூதிரி பிரதிஷ்டையை நடத்தினார்; தெற்கிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நாந்தகம் இன்றுவரை கருவறைக்குள் வழிபடப்படுகிறது. ஆரம்ப காலப் பூசாரிகள் அந்த வைசியர்களே ஆவர்.
நிறுவிய எட்டுக் குடும்பங்கள் (ஊராளர்கள்)
- கீழயில்
- வாழயில்
- இளையிடத்து
- ஈச்சரட்டில்
- புனத்தில்
- நாணோத்து
- முண்டக்கல்
- ஏறோத்து

